Müdür, KORKMA!

Karamanoğlu Mehmet Bey’in mühür vurduğu bu aziz topraklarda, Türkçenin kalbinde bir hançer gibi yankılanan yabancı hecelere karşı sükûtumuz feryadımızdır!

Garp’ın Âfâkı Değil, Türk’ün Lisanı

Sen ki; Türkçenin payitahtında, al sancağın gölgesinde bir makamın emanetçisisin. İstiklal Marşı, bir tercüme metni değil, bir milletin kanıyla yazdığı ebedi mukavemetnamesidir.  “Ben ezelden beridir hür yaşadım, hür yaşarım” diyen bir ruhu,

• Başka bir dilin kalıplarına hapsetmek,
• O hürriyete pranga vurmaktır.

O Ses ki; Türk’ün Kendi Nefesidir

Müdür! Duyuyor musun? Toprak altında yatan binlerce kefensizin kemikleri sızlıyor.

“Ruhun şad olsun Akif,” diyoruz ama ruhuna eziyet ediyoruz.

O marş ki; hilalin altında tek bir ağızdan, öz dilimizle haykırıldığında Arş’ı titretir. Onu Arapça’nın ya da başka bir lisanın fonetiğine kurban etmek, **”Medeniyet dediğin tek dişi kalmış canavar”**ın sofrasına bu milletin kimliğini meze yapmaktır.

Karaman’ın Taşı Dile Gelse…

Karamanoğlu Mehmet Bey, fermanını bugün yazsaydı; senin izin verdiğin o kürsüye bakıp kahrolurdu.

• Dilini kaybeden, dinini de muhafaza edemez.
• Dilini kaybeden, vatanını da savunamaz.
• Dilini kaybeden, “Hakkıdır, Hakk’a tapan, milletimin istiklal” diyemez.

Müdür, korkma! 

Milletin sinesindeki o safiyane Türkçe sevgisinden korkma. Siyasi rüzgârlardan, geçici heveslerden, yabancı hayranlığından kork; ama Öz Türkçenden korkma! Çünkü bu marş, “Korkma!” diye başlar; ürkek yüreklerin, dilsiz dudakların harcı değildir.

“Ebediyen sana yok, ırkıma yok izmihlal!” İzmihlal ( çöküş )  istemiyorsan, o kutsal metni aslına, Türkçenin başkentine ve Karaman’ın tertemiz çocuklarının şerefli ağzına iade et!