Sakin Bir Anadolu Şehrinden Daha Fazlası Karaman denince akla ilk gelenler bellidir: Türkiye’nin bisküvi ve bulgur başkenti, tarım ve sanayinin

Karaman yıllardır aynı soruları soruyor. Bu cümleyi ilk kez mi duyduk? Hayır.Hatta belki çocukluğumuzdan beri…Her nesil aynı cümleleri kuruyor, aynı

Karaman’da Rasyonel Otorite Boşluğu: Kuralların Şehri mi, Kişilerin Şehri mi? Karaman; tarih boyunca “dil”, “kültür” ve “kök” gibi büyük anlamlarla

Karaman’da herkes bir şeylerin ters gittiğini görüyor. Ama kimse asıl soruyu sormuyor: Boşlukları kim/ne doldurdu ? Çünkü kainat boşluk kabul

Karaman’ın son 45 yılına şahit olan sade bir vatandaş olarak, Karaman’ın il olduğu günden itibaren görev yapan tüm valileri; son

Karaman’ın Görünmeyen Gündemi: Ecstasy ve Sessiz Tehlike Karaman’da bazı meseleler var ki, gürültüyle gelmiyor. Ne her gün manşete düşüyor ne

Karaman Kuruyor: Kuraklıktan Değil, Yönetimden Karaman’da kuraklık yeni değil. Yeni olan şey, kuraklığın artık “olağan” bir sorun olmaktan çıkıp toprağı,

Bugüne dek köşemde şehrimizin aksayan yönlerini, sokaktaki vatandaşın sitemini ve gözle görülür eksiklikleri bir gazeteci olarak dile getirmeye gayret ettim.

Karaman’da siyaset uzun zamandır kapalı bir odada dönüp duruyor. O odanın kapısı halka, sivil topluma, meslek odalarına ve genç fikirlere

“Bir şehrin ruhu, o şehirde yaşayanların rüyasıdır.” (Ahmet Hamdi Tanpınar, Beş Şehir)

Libya'nın kurucu önderleri, ABD, İngiltere ve Fransa gibi devletlerden "deniz vergisi" alan ve ABD tarihinin kendi toprakları dışındaki ilk savaşına

Türkiye’nin bugün en büyük krizi geleceksizliktir. Daha doğrusu: ortak bir gelecek hayalinin olmayışıdır. Toplumsal hafıza sanıldığı gibi geçmişe bakmak değildir.

Nutuk’u bir kez olsun açmamış insanların “Atatürkçüyüm” diye kürsü kurduğu, Kur’an-ı Kerim’i hayatında hiç okumamış kitlelerin “siyasal İslamcıyım” iddiasıyla siyaset

“İnsan yalnızca söylediklerinden değil, sustuklarından da sorumludur.”

Bir ülkeyi yıkan şey kötü yöneticiler değildir; asıl yıkımı tamamlayan, halkın derin ve ısrarcı suskunluğudur. Çünkü suskunluk, kendiliğinden ortaya çıkmaz.

Bu ülkede yıllardır aynı hikâyeyi dinliyoruz: “Genç nüfusumuz var”, “kolektif kültürümüz güçlü”, “dayanışma geleneğimiz köklü.”Gerçek mi? Hayır. Veriler ortada ve

"İnsan vicdanının kınayan sesini tanıklığa çağırırım.” (Kıyamet Suresi - 2. Ayet)

“Bir şehir, en çok sessiz kaldığı anlarda yıkılır. Çünkü bazen çürüme, gürültüyle değil, suskunlukla başlar.”

Gerçeği tüm çıplaklığıyla suratımıza çarpmanın vaktidir. Bu şehir hasta ve en acısı, tedaviyi de reddediyor. Eğer bu teşhisi koyup hasta

KARAMAN'IN KATİLİ KENDİSİDİR!

Ben öteki değilim. Biz, öteki değiliz. Bizi bir “öteki” olarak icat ettiniz. Farklılıklarımızı aldınız, siyasal stratejinizin ham maddesi yaptınız. Rengimizi,

Don Kişot, İspanyol yazar Miguel de Cervantes tarafından kaleme alınan klasik bir romandır. İlk olarak 1605 ve 1615 yıllarında iki

Karaman’ın son 45 yılına şahit olan sade bir vatandaş olarak bazı analizler yapıp bulduğum sonuçları paylaşma ihtiyacı hissettim. Bu süre

Tolstoy, şöyle der: “Tüm muhteşem hikayeler iki şekilde başlar: Ya bir insan bir yolculuğa çıkar ya da şehre bir yabancı